Projekt

„Rękopiśmienne Bogactwa mowy polskiej ks. Alojzego Osińskiego jako pierwszy polski normatywny słownik kolokacyjny” to projekt badawczy realizowany w latach 2008-2012 w ramach grantu przyznanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Inspiratorem projektu był prof. dr hab. Jerzy Axer, dzięki któremu w listopadzie 2005 r. pod egidą Instytutu Badań Interdyscyplinarnych zawiązał się kilkunastoosobowy zespół Laboratorium Leksykograficznego. Nawiązana została również stała współpraca z Lwowską Narodową Biblioteką Naukową Ukrainy im. W. Stefanyka – właścicielem czternastu tomów rękopisów Bogactw.

Działalność Laboratorium początkowo miała charakter badawczo-edukacyjny. W cyklu miesięcznym odbywały się spotkania naukowe członków zespołu prezentujących swoje wyniki w zakresie prac badawczych dotyczących postaci autora – ks. Alojzego Osińskiego, jego spuścizny oraz uwarunkowań historyczno-społecznych jego działalności.

Po uzyskaniu środków z MNiSW działania zespołu skoncentrowały się na pracach badawczych i odpowiednim opracowaniu materiału leksykograficznego do edycji elektronicznej. Efektem kilkuletniej pracy zespołu jest nie tylko publikowana na niniejszej stronie elektroniczna wersja pokaźnego opracowania, udostępnionego zarówno w formie zdigitalizowanych rękopisów, jak i elektronicznych wersji poszczególnych artykułów hasłowych, lecz także – teksty naukowe poświęcone słownikowi Alojzego Osińskiego, w tym również praca magisterska i rozprawa doktorska. Przedstawiona w tym miejscu elektroniczna edycja „Bogactw mowy polskiej” ma w intencji autorów stanowić dla środowiska naukowego cenny materiał badawczy dający możliwość prowadzenia nowych istotnych studiów na temat dziewiętnastowiecznej polszczyzny i ówczesnej świadomości normatywnojęzykowej.

Ponadto przez cztery lata w ramach Międzynarodowej Szkoły Humanistycznej Europy Środkowej i Wschodniej członkowie zespołu organizowali rokrocznie sesje bibliotekoznawcze przeznaczone dla bibliotekarzy z Ukrainy, a poświęcone zagadnieniom funkcjonowania nowoczesnych bibliotek. W anonimowych ankietach uczestnicy sesji każdorazowo podkreślali, że organizacja cyklu sesji bibliotekoznawczych stanowiła niezwykle cenną inicjatywę, a każda z sesji była zorganizowana na bardzo wysokim poziomie. Efektem tych seminariów było nie tylko podniesienie kwalifikacji uczestników sesji, lecz także nawiązanie kontaktów z pracownikami polskich bibliotek, stała współpraca poszczególnych ośrodków oraz – co najważniejsze – rozpoczęcie w Lwowskiej Narodowej Bibliotece Naukowej Ukrainy im. W. Stefanyka wdrażania nowych technologii oraz procesu automatyzacji katalogów i obsługi czytelników, dzięki czemu Biblioteka jest największą zautomatyzowaną biblioteką na zachodniej Ukrainie i wysunęła się na czołowe miejsce wśród wszystkich ukraińskich bibliotek jako jedna z czterech tego rodzaju instytucji dysponujących zintegrowanym systemem bibliotecznym, umożliwiającym automatyzację obsługi i integrację sieci katalogów bibliotecznych. Oprócz Instytutu Badań Interdyscyplinarnych UW jako głównego organizatora we współorganizację cyklu sesji włączone zostały następujące instytucje: Fundacja Instytut »Artes Liberales«, Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie, Instytut Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych UW, Biblioteka Publiczna m. st. Warszawy, Biblioteka Główna Politechniki Warszawskiej, Biblioteka Narodowa, Biblioteka Publiczna w Dzielnicy Ochota m. st. Warszawy – Przystanek Ksiażka („Mediateka”).